Samuel Beckett, " Zaman düz bir çizgi midir?" der bir yazısında
Tarih bence dairelerden oluşur. Her tamamlanışında bazı duyguları daha tam yaşarız. En son dairenin her kapanışında içinde bulunduğumuz daire daha da genişler.
Böylece zamanla tamamlanmaya yaklaşırız.
Anılarımızı da çoğu zaman yaklaşık duyguyu hissettiğimiz zamanlarda hatırlamamız da bundandır. Hatırladığımız için duyguyu hissetmeyiz, benzer duyguyu yaşayınca anılarımıza döneriz genelde. Ve tarih kendi etrafımızda dönmeye ve örülmeye devam eder.
İçimizdeki o ufak çocukla veya yaşlı insanla defalarca yeniden karşılaşmamız da bu yüzdendir, hiç bir yere gitmemiş gibi hissetmemiz de.
Biz bir ağaç gibi aynı yerde büyümeye devam ederiz.
Zaman da etrafımızda dolanmaya devam eder. Yapraklarımızı ara sıra sallayarak varlığını hatırlatan bir rüzgar gibi.
Bazen geçmişten gelen bir hayal sanırız, bazen ise umut olup gelecekten geldiğini düşünmek isteriz.
Halbuki o, hep o anda yeniden esmektedir ve zamanın derinliğine sadece o andan inilir.
hayat sert rüzgarlarında savurmasın, hep bir meltem olup o hoş anılarını ılık ılık versin yüreğine... koşullar nerelere sürüklesede bizi o çocuk ruhun hep kalsın... yüreğine ve kalemine sağlık:))))
YanıtlaSil